Współczesne bujutsu i budo

„Japońskie sztuki i szkoły walki – Tom 3 – Współczesne bujutsu i budo”

autor: Donn F. Draeger
wymiary: 180×255 mm
oprawa: twarda z obwolutą
liczba stron: 192
polskie wydanie: Diamond Books, 2007 r.

tryptyk_3_1

Ostatnia część tryptyku o japońskich sztukach walki. Tytuł wpasowuje się w konwencję zakreśloną przez poprzednie opracowania. Tak więc mamy w części pierwszej opisane tło historyczne – są to rozdziały „Powstanie nowoczesnej Japonii” i „Ekspansjonizm i czasy późniejsze”.

Część druga książki, bardziej obszerna, to współczesne dyscypliny. Najpierw charakterystyka Bujutsu i Budo. Potem omówione współczesne bujutsu: Batto-jutsu, Keijo-jutsu, Taiho-jutsu, Keibo soho, Hojo-jutsu i Toshu-kakuto.

tryptyk_3_2współczesne formy bu-jutsu stosowane w policji: jest nawet kij i krępowanie sznurem

Kolejne rozdziały to monografie najpopularniejszych współcześnie form budo. Są to: Kendo, Judo, Karate-Do, Aiki-Do, Nippon Shorinji Kempo. Ostatni rozdział omawia pozostałe jego współczesne formy (Kyudo, Naginata-do, Juken-do). Całość kończy epilog „Przyszłość współczesnego budo”.

tryptyk_3_3widoczne na zdjęciach mistrzostwa Japonii w bagnecie (Juken-do)

Jeśli chodzi o temat Aikido to rozdział ma 10 stron, ale prawie połowę w nim zajmuje wprowadzenie (autor sięgnął aż do idei neokonfucjańskich w wersji Chu Hsiego) i geneza Daito-ryu. Było to poniekąd konieczne z racji powiązań Sokaku Takedy i Morihei Ueshiby. Jest o ai, ai-ki i ki-ai oraz ki oczywiście. No i rzecz jasna o istocie i celach aikido. Jest to trochę inne ujęcie tematu niż jestem przyzwyczajony czytać z racji tego że autor opisuje Aikido nie z pozycji praktyka tej sztuki ale badacza i historyka. Z tego powodu dobór składowych elementów dla prezentacji zagadnienia dla mnie nie jest satysfakcjonujący. To już nawet nie chodzi o założenia techniczne, bo to nie ten typ książki, ale brakuje rzeczy istotnych które miały wpływ na kształtowanie się aikido.

Jak oceniam książkę? Bardzo dobrze, choć mam jedną wątpliwość. Napisane jest że Shinwa taido jest połączeniem sportu i samoobrony. Być może jest coś takiego, ale oryginalne Shinwa taido (Shin’ei Taidō) to aiki-budo pokazywane przez Noriaki Inoue pod swoją nazwą. Uważam za konieczne wspomnieć o tym, bo w internecie można spotkać i jedną i drugą formę i narazić się na dysonans poznawczy. Poza tym jednym spostrzeżeniem nie śmiem polemizować z opinią badacza tej klasy.

Na pewno książka może być najciekawsza spośród całej serii dla większości z nas ponieważ skupia się na dyscyplinach które są ćwiczone obecnie masowo.

Zbieranie informacji z wielu źródeł i ich weryfikacja jest zajęciem żmudnym, Donn F. Draeger po raz kolejny zrobił kawał świetnej roboty.