Podstawy – początki treningów

Ubranko do ćwiczeń

Na początek wystarczy koszulka i spodnie od dresu. Nie polecam krótkich spodenek ze względu na możliwość otarcia kolan.

Specjalne ubranko do ćwiczeń japońskich sztuk walki (nazywane potocznie „kimono”)  warto mieć. Myślę, że jak ktoś poważnie traktuje treningi to zakup odpowiedniego stroju do ćwiczeń jest naturalną koleją rzeczy.

Polecam kimono do judo tzw. judoga – bluza typu „plecionka” czyli wytrzymała w przypadku mocnego uchwytu (przydatne przy niektórych rzutach) oraz spodnie wzmocnione „przeszyciami” (dzięki czemu nie wycierają się tak szybko na kolanach). Przeważnie w komplecie jest też pas (biały). Spodnie zużywają się szybciej, ale spokojnie minimum 2 lata nam posłużą. Kimono kupujemy większe, bo z czasem się kurczy (zwłaszcza nogawki).

Sprzęt do ćwiczeń

Zestaw drewnianych atrap broni – można kupić komplet razem z pokrowcem.

Konkretnie to zestaw zawiera: bokken (miecz), jo (kij) i tanto (nóż). Można kupić każdą z tych rzeczy osobno, można zrobić samodzielnie, wersji w sprzedaży też jest wiele – doradzę.

Początki treningu

Nie ćwiczymy w biżuterii itp przedmiotach które mogą nas skaleczyć lub możemy je uszkodzić.

Na początku uczymy się padów i przewrotów – po to, by trening był dla nas bezpieczny. Tak samo sposoby przemieszczania się. To są stałe elementy na każdym treningu, ponieważ stanowią elementy technik po prostu.

Jeśli chodzi o same „chwyty” – na początku są oczywiście proste ataki (co nie znaczy że proste do nauki są sposoby obrony). Czyli: obrona przed chwytem za rękę. Jest to archaiczne (nikt dziś tak nie atakuje, bo nie dobywa się miecza), ale niezbędne do nauki. To podstawa do dalszych technik. Potem przychodzi kolej na obrony przed uderzeniem z góry na głowę, zamachowym uderzeniem na skroń, prostym ciosem pięścią, pochwyceniem, duszeniem.

Sam trening nie jest męczący, ale satysfakcjonujący. Uczymy się współpracując, nie ma szarpaniny.

Techniki są trudne. Samych rodzajów padów jest wiele, a odmiany technik idą w setki. Obejmują nauczenie się zakładania dźwigni na stawy i poruszania się odmiennego niż codziennie to robimy. Ćwiczy się w parach tzw. kata czyli układy technik (każdy ruch jest dokładnie określony). Nie ma kopnięć. Większość technik kończy się unieruchomieniem leżącego napastnika na macie.

Nie używana jest siła mięśni. Wykorzystuje się ruch przeciwnika do przejęcia inicjatywy i kontratakuje. Ważna jest więc dobra koordynacja ruchowa i gibkość oraz szybkość (kto nie ma – trening pomoże mu rozwinąć te cechy).

Nie należy zrażać się początkowymi niepowodzeniami – jeśli uczymy się wolno, bądź coś nam nie wychodzi. Każdy kiedyś nic nie umiał. Nie przychodzi się po to, by porównywać się z innymi; przychodzi się trenować dla siebie.

Przez pierwszy miesiąc możemy czuć się obolali i zmęczeni. Ale to przechodzi w miarę jak stajemy się sprawniejsi. Po 3 miesiącach jesteśmy już poziom wyżej, jeśli chodzi o ogólną sprawność, od rówieśników, którzy nic z sobą nie robią. Warto więc podjąć ten wysiłek, zrobić to dla siebie.

Materiały do pobrania:

słowniczek podstawowych słówek japońskich używanych na treningach  słowniczek aikido

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s